Posts
नऊ
चेहऱ्यावर थंड पाण्याचे सपके बसले आणि चेतन भानावर येऊ लागला. त्याने डोळे किलकिले केले तसा काळ्या चेहऱ्याचा एक बलाढ्य इसम त्याला म्हणाला,
‘उठा, उठा पत्रकार साहेब. उठून बसा. तुमच्यासाठी जेवण आणलय. ते खा.’
चेतनने डोळे उघडले तेव्हा आपण कुठे आहोत हे त्याला कळालेच नाही. त्याने झोपल्या झोपल्याच वर पाहिले. ती एक झोपडी असावी हे त्याच्या लक्षात आले.अशा अनेक झोपड्यांमधून गेल्या काही दिवसांत त्याचा रहिवास झाला होता. पण शेजारी बसून आपल्याला उठा उठा म्हणणारा गुंड मात्र नवा वाटत होता आणि मराठी भाषेतून बोलत होता. त्याने त्याच्याकडे मान वळवली. जाड मिशा, अंगात पांढरा बनियन, खाकी फूल पॅन्ट, त्यावर जाड पट्टा बांधलेला आणि डाव्या हातात पाण्याची एक बाटली असलेला तो पोलिस असावा याची जाणीव चेतनला झाली. पण गेले काही दिवस कोणावरच विश्वास ठेवता येत नव्हता. ग्लानी अजून पुरती गेली नव्हती. त्यामुळे त्याचे डोळे पुन्हा मिटायला लागले तसा पाण्याचा आणखी एक सपका त्याच्या चेहऱ्यावर आला. त्यामुळे डोळे उघडण्याऐवजी त्याने आणखीनच घट्ट मिटले. चेहऱ्यावरचे पाणी पुसण्यासाठी म्हणून त्याने अापला उजवा हात चेहऱ्याकडे नेण्याचा प्रयत्न केला. पण तेवढीही ताकद त्याच्यात नव्हती. ही बाब त्या पोलिसाच्या लक्षात आली. त्याने चेतनच्या मानेखाली हात घातला आणि त्याला उठवण्याचा प्रयत्न करू लागला. आता उठून बसण्याशिवाय पर्याय नाही हे चेतनच्या लक्षात आले. त्याच्या मदतीनेच तो कसा बसा भिंतीला टेकून बसला.
‘हे दूध प्यायचं आणि अंडे खायचे. काय? समजलं का?’ धमकी भरल्या आवाजात त्याचे फर्मान सुटले. चेतनलाही अन्नाची आवश्यकता होतीच. दूध आणि अंडी आणली आहेत म्हटल्यावर त्याने पुन्हा हात पुढे करण्यासाठी म्हणून उचलण्याचा प्रयत्न केला पण दोन, तीन इंचापेक्षा जास्त उंच तो उचलला गेला नाही. मग त्या पोलिसानेच दुधाचा ग्लास उचलला आणि चेतनच्या तोंडाला लावला. हळू हळू ग्लासभर दूध तो पिऊन गेला. मग अंडीही त्याने चेतनला भरवली. खूप दिवसांनंतर इतके पौष्टीक आणि साॅलिड अन्न पोटात गेल्यामुळे चेतनला पोटात गडबड जाणवू लागली. आपल्याला उलटी होते की काय, असेही त्याला वाटायला
लागले. त्यामुळे तो तिथेच कलंडला आणि आडवा झाला. काही क्षणात त्याचे शरीर निद्रेच्या अधीन झाले.
काही वेळाने जाग आली तेव्हा त्याची स्थिती काहीशी सुधारली होती. आता ग्लानी फारशी जाणवत नव्हती. त्यामुळे जागृतावस्था पूर्ण होती. जाग येताच त्याने शेजारी मान वळवून पाहिले. ग्लासभर दूध आणि चार अंडी सक्तीने आपल्या पोटात ढकलणारा तो पोलिस खुर्चीत बसल्या बसल्याच झोपला होता आणि मधूनच घोरतही होता. त्याचे निरीक्षण सुरू असतानाच अचानक शेजारी कोणी तरी आल्याचा आवाज झाला. चेतनने आवाजाच्या दिशेने मान वळवली. अर्ध्या भिंतीच्या वर काड्याच हाेत्या. त्यामुळे पलिकडचे आवाज स्पष्टपणे एेकू येत होते.
‘या सर’
‘कुठे आहे?’
‘या खोलीत आहे सर’
‘काही माहिती काढली की नाही अजून?’
‘नाही सर. त्याच्यात शक्तीच नाही काही बोलायची अजून.’
‘खायला, प्यायला द्या त्याला आणि वाढवा शक्ती. वाटल्यास एखादे स्टेराॅइडचे इंजेक्शन मागवून द्या त्याला. मला माहिती तातडीने मिळाली पाहिजे.’
‘यस सर. बोलेल सर आज तो.’
‘बोलेल नाही, बोललाच पाहिजे. नाही तर पोलिसी दणका दाखवा. काय करायचे ते करा. पण मला माहिती पाहिजे. समजले का?’
‘यस सर.’
या संवादानंतर काही क्षणांनी दूरवरून एक कार सुरू होऊन निघून गेल्याचाही आवाज चेतनने ओळखला. याचा अर्थ सरळ होता. पोलिसांचा वरिष्ठ अधिकारी इथे येऊन गेला होता. म्हणजे सध्या आपण नक्कीच पोिलसांच्या ताब्यात आहोत तर.. चेतनला जाणीव व्हायला लागली हाेती. गेले काही दिवस जिवंत राहण्यापुरतेेच पाणी आणि अन्न पोटात जात होते. त्यामुळे सतत ग्लानी आणि त्यात होणारा छळ यामुळे त्याला भान राहात नव्हते. दर दिवशी जगण्याची आशा कमी कमी होत चालली होती. आपण ती टेप कुठे आहे हे सांगितलं आणि ती या गुंडांना सापडली की ते आपल्याला जिवंत ठेवणार नाहीत याची त्याला कल्पना होती. त्यामुळे टेप कुठे आहे हे कितीही छळले तरी तो सांगत नव्हता. याचा अंत काय आणि कसा होणार आहे, याचा विचार करणेही त्याने साेडून दिले होते.
आणि आज अचानक आपण पोलिसांच्या ताब्यात आहोत, याची त्याला जाणीव होत होती. पण पोलिसांचे हे वागणेही आता त्याच्या समोर मोठे प्रश्नचिन्ह घेऊन आले होते. मराठी बोलणाऱ्या पोलिसांच्या ताब्यात आपण आहोत याचा अर्थ त्या गुंडांपासून पोलिसांनी आपली सुटका केली आहे तर…. तो विचार करायला लागला. पण मग सुटका करूनही ते आपल्याला अशा झोपडीत का घेऊन आले आहेत…. आपल्याला आपल्या गावी का नाही नेले अजून…आणि
तो पोलिसांचा अधिकारी जे काही म्हणत होता त्याचा अर्थ काय…
झोपडीच्या दिशेने कोणी तरी येत असल्याची जाणीव चेतनला झाली म्हणून त्याने दाराच्या दिशेने मान वळवली. दार उघडले गेले तशी खूर्चीवर झोपलेल्या पोिलसाला जाग आली. तो पटकन उठून उभा राहिला. आत आलेल्या माणसाने त्याला बाहेर जायला सांगितले. जाताना दार बंद करायची सूचना करायलाही तो विसरला नाही. तो पोलिस दार बंद करून चालत लांब गेला आहे याची खात्री खोलीत शिरलेल्या माणसाने करून घेतली आणि तो त्याच खूर्चीवर येऊन बसला.
‘काय, शुद्ध आली की नाही अजून?’ चेतनला उद्देशून तो म्हणाला.
चेतनने नुसतीच मान हालवली.
‘चला, म्हणजे आता तुम्ही सांगू शकणार रहस्याचे उत्तर. काय?’
चेतनला त्याचा रोख कळला नाही. त्याने काहीच उत्तर न देता डोळे मिटले आणि मान फिरवून घेतली.
‘ओय. मी काय विचारतोय? बास झाली नाटकं, काय?’ असे म्हणत त्याने आपला बूट घातलेला पाय इतका पुढे केला की चेतनला वाटले आपल्याला लाथ मारून उठवण्याचाच त्याने प्रयत्न केला आहे. त्यामुळे त्याने डोळे उघडून त्या माणसाकडे पाहिले. तसा तो पुन्हा बोलायला लागला.
‘आता उठायचं आणि गप गुमानं सांगून टाकायचं. काय?’
‘काय सांगायचं? काेण आहात तुम्ही?’
‘इन्स्पेक्टर भांड म्हणतात मला. वेरी क्रुअेल इन्स्पेक्टर म्हणून ओळख आहे आपली. काय?’
‘म्हणजे पोलिस अाहात तुम्ही..’
‘ओ…य. मग काय सॅनिटरी इन्स्पेक्टर वाटलो की काय तुला. चल उठ..’ असे म्हणत त्याने चेतनच्या हाताला धरून त्याला ओढले. थोडी तरतरी आली असली तरी चटकन उठून बसावे इतकी ताकद त्याच्यात नव्हतीच. त्यामुळे तो इन्स्पेक्टर भांड यांच्या दिशेला नुसताच ओढला गेला.
इन्स्पेक्टर वैतालगे. त्यांनी त्याला पुन्हा बूट घातलेल्या पायाने भिंतीकडे लाेटले. बुटाचा पाय छातीच्या बरगड्यांवर दाबला गेल्यामुळे त्याला तिथे वेदना झाल्या तसा तो कळवळला. चेतनसाठी हे सारे अनपेक्षित आणि धक्कादायक होते. पोलिसांच्या वेशात अपहरणकर्तेच इथे असावे, असे त्याला वाटू लागले.
