Sunday, February 27, 2022

नवाब मलिकांची अटक अन् भाजपची चाल

 

अल्पसंख्यांकमंत्री नवाब मलिक यांना ज्या जमीन खरेदी व्यवहार प्रकरणात ईडीने आता अटक केली आहे ते प्रकरण दोन दशकांपूर्वीचे आहे. त्यामुळे मलिक फार बोलत होते हेच त्यांच्या अटकेचे खरे कारण आहे; जमीनीचे प्रकरण तर निमित्त आहे, अशी टीका राज्यातली राष्ट्रवादी काँग्रेस आणि सत्तेतले तिचे मित्रपक्ष करीत आहेत. त्या टीकेत तथ्य नाही, असे नाही. काही प्रमाणात तेही खरे आहेच; पण त्याहीपेक्षा वेगळा विचार भाजपच्या नेत्यांनी मलिक यांच्या अटकेचे निर्देश ईडीला देऊन केलेला दिसतो. त्याकडे अजून कोणाचे फारसे लक्ष गेलेले दिसत नाही. 


मुंबई महापालिकेत शिवसेनेचे प्राण आहेत. तिथूनच या पक्षाला आर्थिक ताकद मिळत आली आहे हे उघड आहे. त्यामुळे इथून शिवसेनेची सत्ता घालवायचीच याकडे भाजपच्या नेत्यांनी सध्या लक्ष केंद्रीत केलेले दिसते. गेल्या किमान तीन दशकांपासून मुंबई महापालिकेवर शिवसेनेची सत्ता आहे. आता गेल्या अडीच वर्षांपासून राज्याचे मुख्यमंत्रीपदही शिवसेनेकडे आहे. त्याअर्थाने राज्यातही शिवसेनेची सत्ता आहे. उद्धव ठाकरे यांच्या नेतृत्वाखालचे हे सरकार फार दिवस टिकणार नाही आणि पुन्हा आपल्याला सत्तेत येता येईल, असे भाजपच्या नेत्यांना वाटत होते; पण तसे काही घडले नाही. यापुढेही तसे काही घडेल असे दिसत नाहीये. मधल्या काळात सत्ताधारी आमदारांना फोडून सरकार पाडण्याचे प्रयत्नही भाजपच्या स्थानिक नेत्यांनी करून पाहिले; पण केंद्रातील नेतृत्वानेच त्यांना त्यासाठी साथ दिली नाही. त्यामुळे अस्वस्थ असलेल्या भाजप नेत्यांना मुंबई महापालिकेवरचा शिवसेनेचा झेंडा खाली उतरवून शिवसेनेला धडा शिकवायची खुमखुमी आहे. या पार्श्वभूमीवर नवाब मलिक यांच्या अटकेकडे पाहिले पाहिजे.


जर ‘गुन्हा’ २०-२२ वर्षांपूर्वीचा आहे तर मग मलिक यांच्यावर कारवाई करायला इतकी वर्षे का लागलीत? हा सर्वसामान्यांनाही पडलेला प्रश्न आहे. त्याचे उत्तर मलिक यांच्या अलिकडच्या नित्याच्या पत्रकार परिषदांमध्ये जसे आहे तसेच ते महापालिका निवडणुकीच्या राजकारणातही आहे. आत्ताच अटक केली गेली, कारण आता महापालिका निवडणूक तोंडावर आली आहे. त्यात मलिक यांच्या अटकेचा भाजपला काय आणि कसा फायदा होऊ शकतो, हे बारकाईने समजून घ्यावे लागेल. 


महाआघाडी एकत्र लढली तर भाजपचे मोठे नुकसान होते, हे आतापर्यंत अनेक निवडणुकांमध्ये स्पष्ट झाले आहे. मुंबई महापालिकेतही राष्ट्रवादी काँग्रेस आणि काँग्रेस शिवसेनेबरोबर युती करायला तयार होईल, यात शंका नाही. कारण एकतर या महानगरात या दोन पक्षांची सद्दी फारशी राहिलेली नाही हे महापालिकेच्या गेल्या अनेक निवडणुकांनी दाखवून दिले आहे. त्यामुळे शिवसेनेबरोबर राहून झाला तर या दोन्ही पक्षांना फायदाच होणार आहे. प्रश्न आहे तो शिवसेनेचा. मागच्या निवडणुकीत सेना स्वतंत्रपणे लढूनही सर्वात मोठा पक्ष म्हणून निवडून आला आहे. शिवाय, शिवसेनेची मुंबईत लढत कधीच या दोन पक्षांशी नसते. कारण त्यांचे आणि शिवसेनेचे मतदार अगदीच भिन्न आहेत. त्यांच्यामुळे मतविभाजनाचा धोकाही नसतो. त्यामुळे दोन्ही काँग्रेसशी महापालिका निवडणुकीत आघाडी करून शिवसेनेला काहीही फायदा होणार नाही. झाले तर नुकसानच होणार आहे, नुकसान असे की, जिथे शिवसेनेचे कार्यकर्ते थोड्या मतांनी पराभूत झाले आहेत तिथे यंदा ते पूर्ण तयारीनिशी निवडणूक लढायला सज्ज असतील. ते मतदारसंघ काँग्रेस आणि राष्ट्रवादीसाठी सोडले तर शिवसेनेचे कार्यकर्ते नाराज होण्याचीच शक्यता आहे. शिवाय, मुंबईच्या मतदारांना दोन्ही काँग्रेसबरोबर गेलेली शिवसेना कितपत रुचेल हाही प्रश्नच आहे. पण राज्यातले सरकार टिकवण्यासाठी आणि सत्ता स्थापायला नगरसेवकांची संख्या कमी पडली तर उपयोग व्हावा यासाठी शिवसेना या दोन पक्षांबरोबर जायला तयार झाली तरी आश्चर्य वाटायला नको. ही परिस्थिती लक्षात घेऊन नवाब मलिक यांच्यावरील कारवाईची वेळ भाजपने साधली आहे.



नवाब मलिक यांच्या या अटकेने काय साध्य होईल? तर ध्रुवीकरणाला मदत. भाजपचा नेहमीच ध्रुवीकरणावर भर असतो. अन्य कोणत्या मुद्यांनी सत्ता मिळत नाहीये असे लक्षात आले की भाजपवाले हिंदूत्वाचा आाणि देशप्रेमाचा मुद्दा पुढे करतात. नवाब मलिक हे मुस्लीम आहेत आणि त्यांचा संबंध या प्रकरणाच्या निमित्ताने थेट देशद्रोही दाऊदच्या कुटुंबाशी जोडला गेला आहे. दाऊदने घडवून आणलेले बाॅम्बस्फाेट ही मुंबईकरांची दुखरी नस आहे, हे वेगळे सांगायला नको. त्यामुळे धर्माने मुस्लीम असलेल्या नवाब मलिक यांचा दाऊदशी आलेला हा संबंध हिंदूत्ववादी विचारांच्या मतांना एका ध्रुवावर एकत्रित करायला फार मोठा मुद्दा मुंबईत तरी बनणार आहे. आजपर्यंत अशा मुद्यांवरच मुंबईत शिवसेना मोठी होत राहीली आहे. पण तिच शिवसेना आज नवाब मलिकांना साथ देते आहे हे दाखवण्याची संधी भाजपची मंडळी साधतील आणि शिवसेनेची मते आपल्याकडे वळवतील, असे चित्र आजच दिसू लागले आहे. 


हा झाला थेट मतांचा फायदा. आणखी एक राजकिय गणित यामागे असू शकते. राष्ट्रीय पक्ष आणि हिंदूत्ववादी मोदींना पराभूत करू शकणारा एकमेव पक्ष म्हणून  मुस्लीम मते काँग्रेसकडे आकर्षित होत आली आहेत. मागच्या काही वर्षांत ओवेसींच्या एमआयएम पक्षाने मुस्लींम मतांवर गारूड करण्याचा प्रयत्नही महाराष्ट्रात केला आहे. पण त्या पक्षाचा फायदा भाजपलाच होतो हे मुस्लीम मतदारांच्या लक्षात यायला लागले आहे, असे म्हणतात. ते खरे असेल तर काँग्रेसच मजबूत होणार. भाजपला काँग्रेसला कोणत्याही पातळीवर संजीवनी मिळायला नको आहे. त्यामुळे मुस्लीम मतांना काँग्रेसकडून इतरत्र वळवायचे असेल तर एकतर एमआयएम किंवा समविचारी अन्य पक्ष हवा. ती जागा राष्ट्रवादी काँग्रेस पक्ष नवाब मलिकांच्या निमित्ताने घेऊ शकेल आणि तेच भाजपच्या फायद्याचे ठरणारे आहे. भाजपला काँग्रेसपेक्षा राष्ट्रवादी काँग्रेस पक्ष वाढलेला कधीही परवडणारे आहे, हे वेगळे सांगायची गरज नाही.






Saturday, April 3, 2021

डाॅ. आंबेडकरांच्या धनंजय कीर लिखीत चरित्राच्या निमित्ताने...

 ‘डाॅ. आंबेडकरांनी स्वतः वाचून मान्यता दिलेले एकमेव विश्वसनीय चरित्र!’ कव्हर पेजवर अशी मोहोर असलेले बाबासाहेबांचे चरित्र वाचण्याचा जुना संकल्प नुकताच पूर्ण झाला. बाबासाहेबांविषयी वाचलेले हे काही पहिले पुस्तक नाही. त्यांच्या एकूणच कार्यकर्तृत्वाविषयी आकर्षण शालेय जीवनातच निर्माण झालेलं. वयाबरोबर त्यांच्या विषयीचे वाचन वाढत गेले तसा त्यांच्याविषयीचा आदर आणि कृतज्ञता भावही वाढत गेलेला. त्यातून अनेक पुस्तकांचा संग्रह होत गेला. त्यातली प्रसंगानुरूप वाचलीही जात होती; पण धनंजय कीर यांनी लिहिलेलं त्यांचं हे चरित्र वाचायला सुरुवात करायची हिम्मत होईना. एक तर त्याचा आकार अवाढव्य (६६५ पाने). ते तुकड्या तुकड्याने वाचण्याची इच्छा नव्हती. कोरोनाच्या पहिल्या लाटेत एकूणच मनाची अवस्था आणि इतर काही संकल्प यामुळेही ते शक्य झालं नाही. दुसऱ्या लाटेने मात्र ते साध्य करवून दिलं. 




धनंजय कीर हे लेखक म्हणून मला परिचित आहेत ते त्यांनी लिहिलेल्या महान व्यक्तिमत्वांच्या चरित्रांमुळे. महात्मा ज्योतिराव फुले, वीर सावरकर, लोकमान्य टिळक, महात्मा गांधी, छत्रपती शाहू महाराज हे त्यांचे चरित्र नायक. माझ्या वाचनात मात्र यापैकी एकही अजून आलेलं नव्हतं. बाबासाहेबांचे चरित्र वाचल्यानंतर मात्र, त्यांनी महात्मा गांधींच्या चरित्रात काय लिहिले आहे, हे वाचनाची मोठीच उत्सुकता लागली आहे. ते लवकरच मिळवून वाचण्याचा संकल्प हे पुस्तक वाचून संपविताना झाला आहे. त्याला कारण आहे. बाबासाहेब आणि महात्मा गांधी यांच्यातील संबंधांवर कीर यांनी बऱ्यापैकी सविस्तर प्रकाश टाकला आहे. तो टाकत असताना ते बाबासाहेबांचे चरित्र लिहित होते आणि त्यामुळे जे काही लिहिले आहे ते त्यांचा पक्ष कसा योग्य होता हे वाचकाच्या मनावर बिंबवण्याच्या हेतूने. स्वाभाविकच महात्मा गांधींच्या विचारांच्या मर्यादा, कृतीतील दोष आणि विरोधाभास यांच्यावर लेखकाने अतिशय स्पष्टपणे टीका टिपणी केली आहे. मात्र, महात्मा गांधींविषयीचे त्यांचे ते मत त्यांचे चरित्र लिहितानाही कायम होते का? या विषयी मला आता उत्सुकता निर्माण झाली आहे.


धनंजय कीर यांनी लिहिलेल्या बाबासाहेबांच्या या चरित्राची काही वैशिष्ट्य आहेत. एक तर ते ओघवत्या भाषेत लिहिलं गेलं आहे. बाबासाहेबांच्या आयुष्यातील घटनांची सनावळीनुसार नोंद करून त्याबरहुकूम कीर यांनी लेखन केलेलं दिसतं. त्यामुळे बाबासाहेबांचा जीवनपट एखादा सरळ सोपा चित्रपट पुढे सरकत जावा तसा सरकत जातो. मागची घटना आठवायची आणि त्यानुसार अर्थ लावायचा असा द्राविडी प्राणायाम वाचकाला करावा लागत नाही. अर्थात, अनेकवेळा शैली असेल तर तशा गिरक्याही वाचनाचा आनंद वाढवतात हे खरं; पण या चरित्राचा एकूणच वाचक डोळ्यासमोर ठेवून कीर यांनी प्रयत्नपूर्वक सोप्या शैलीत हे लिहिले असावे. अर्थात, त्यांनी लिहीलेली अन्य चरित्र वाचल्यानंतर कदाचित यावर भाष्य करता येईल; पण एकूणच अभ्यासकांपासून नवशिक्षितापर्यंत सर्वांना गुंतवून ठेवत कीर यांचे कथन पुढे सकरत जाते.(थोडक्यात काय, तर नियमित वाचनाची सवय नसणाऱ्यांनीही हा ग्रंथ वाचायची हिम्मत करायला हरकत नाही.)


धनंजय कीर यांनी आधी हे चरित्र इंग्रजीत लिहिले. Dr. Ambedkar : Life and Mission या नावाने १९५४ साली ते प्रकाशित झाले. त्या आधीच बाबासाहेबांनी ते वाचले असावे. तोपर्यंत धर्मांतर झालेले नव्हते. म्हणजे पुढचा भाग त्यांच्या निधनानंतर मराठी ग्रंथासाठी म्हणून लिहिला गेला. मी वाचली ती २०१६ साली प्रसिद्ध झालेली सातवी आवृत्ती आहे. त्यात काही संदर्भ दुरुस्त करण्यात आले असल्याचा खुलासा प्रकाशकांनी केला आहे. अभ्यासकांसाठी बाबासाहेबांशी संबंधित सनावळ त्यात स्वतंत्रपणे जोडली आहे. बाबासाहेबांच्या जीवनावर लिहिण्यात आलेल्या पुस्तकांची बरीच मोठी यादीही त्यात समाविष्ट करण्यात आली आहे. शिवाय, काही नव्याने मिळालेली छायाचित्रेही या आवृत्तीत आहेत. त्यामुळे संशोधकांसाठी हे पुस्तक बरेच काही देऊन जाते. 


मला आवडलेलं आणखी एक वैशिष्ट्य म्हणजे वेगवेगळ्या संदर्भात आणि वेगवेगळ्या प्रश्नांवरचे बाबासाहेबांचे विचार या पुस्तकात एकत्रितपणे कळतात. त्यात प्रसंगानुरूप होत गेलेले बदलही समोर येतात. शिवाय, जसजसे बाबासाहेब पुस्तके लिहीत गेले तसतसे ते संदर्भ तर पुस्तकात येतातच, शिवाय त्या पुस्तकात नेमके कोणते विचार व्यक्त करण्यात आले आहेत, याचाही धावता संदर्भ लेखकाने आवर्जून दिला आहे. त्यामुळे बाबासाहेबांच्या पुस्तकांचाही परिचय वाचकाला होत जातो. त्यामुळे हे चरित्र वाचून संपते तेव्हा खूप काही मिळाल्याची अनुभूती वाचकाला येते. 

राज्यसभा टीव्हीने संविधानाच्या निर्मितीवर १० भागांची एक डाॅक्युमेंटरी बनवली आहे. त्यात ज्यावेळी स्वातंत्र्य मिळणार होते त्यावेळी बनवायच्या मंत्रिमंडळात डाॅ. आंबेडकरांना घ्यावे, असा आग्रह महात्मा गांधी यांनी नेहरू आणि सरदार पटेल यांच्याकडे धरला होता असे एक दृश्य दाखवण्यात आले होते. तो संदर्भ या पुस्तकात सापडला नाही. आपण काँग्रेसच्या विरोधात असूनही आपल्याला मंत्रिमंडळात कसे घेतले या विषयी बाबासाहेबांनाही आश्चर्य वाटत होते असा संदर्भ चरित्रात येतो. याचा अर्थ एक तर नेहरूंनी त्यांना मंत्रिमंडळात घ्यायचा निर्णय आपला आहे असे सांगितले असावे किंवा गांधींविषयी असलेल्या एकूणच रागातून डाॅ. आंबेडकरांनी त्यावर विश्वास ठेवला नसावा, अशीही शक्यता आहे. 


धर्मांतराच्या आधी डाॅ. आंबेडकरांना त्यांचे ‘बुद्ध आणि त्याचा धम्म’ हे पुस्तक प्रकाशित करायचे होते; ते त्यांच्या हयातीत प्रसिद्ध होऊ शकले नाही. त्या पुस्तकात बाबासाहेबांनी मांडलेला बौद्ध धर्म हा गौतम बुद्धाने सांगितलेला मूळ धम्म नाही, अशी टीका बुद्धीस्ट तज्ञांनी पुस्तक प्रकाशित झाल्यानंतर केली. त्यासाठी त्यांनी बाबासाहेबांना दोषही दिले; पण त्या संदर्भात स्पष्टीकरण द्यायला किंवा आपले म्हणणे नीटपणे मांडायला बाबासाहेब नव्हते. त्यामुळे त्यांनी सांगितलेला धम्म हा बुद्धाचा धम्म नाही तर आंबेडकरांचा धम्म आहे असे म्हणणाऱ्यांचा प्रतिवाद झाला नाही. ग्रंथ त्यांच्या इच्छेप्रमाणे त्यांच्या हयातीत प्रसिद्ध झाला असता तर हे सर्व होऊ शकले असते. या ग्रंथाच्या अनुशंगाने आणखी एक बाब धनंजय कीर यांनी समोर आणली आहे. या ग्रंथासाठी बाबासाहेबांनी उपोद्घात लिहून ठेवला होता. तो मात्र ग्रंथ प्रकाशित झाला त्यावेळी त्यात समाविष्ट करण्यात आलेला नव्हता. असे का झाले असावे, याचे उत्तर धनंजय कीर यांना सापडलेले नाही; पण हे प्रकरण वाचत असताना वाचकाला मात्र ते सहज सापडते. त्यासाठी तो ग्रंथ वाचायला हवा. 


या देशातल्या या प्रकांड पंडिताला, कायदेतज्ञाला, संसदपटूला आणि आंतरराष्ट्रीय पातळीवर प्रभाव पाडू शकणाऱ्या मुस्सद्याला आपली बहुतांश ताकद एका समाज घटकाला किमान मानवी संधी मिळवून देण्यासाठी खर्च करावी लागली. तशी वेळ तत्कालिन व्यवस्थेने, ब्राह्मणशाहीने त्यांच्यावर आणली नसती तर ही महान विभूती देशाच्या स्वातंत्र्य आणि उत्थानासाठी पूर्णांशाने कामी आली असती. तसे झाले असते तर आज भारताचे चित्र कदाचित खूप पुढचे राहीले असते. ती वेळ त्या व्यवस्थेने आणली नसती तर अस्पृशांचीही ताकद, बुद्धीमत्ता आणि शौर्य देशाच्या उत्थानाच्या कामी त्याच वेळी आले असते आणि आजचा भारत खूप वेगळा आणि प्रगत राहिला असता असे मला सतत वाटत आले आहे. धनंजय कीर यांनी लिहिलेले हे चरित्र वाचल्यानंतर ती भावना अधिक दृढ झाली आहे. 


Thursday, December 3, 2020

नामदेवच्या ‘काळोखातल्या कविता’

 पत्रकारीतेने मला साहित्यापासून थोडं दूर नेऊन ठेवलंय, असं आता वाटू लागलंय. ते दिवस आज मला प्रकर्षाने आठवताहेत जेव्हा एखादी साहित्याकृती हाती पडली की, केव्हा एकदा ती वाचून पूर्ण करतो असे व्हायचे आणि लगोलग त्याचे रसग्रहण करण्यासाठी कागद आणि पेन समोर ओढले जायचे. छापण्यासाठीच असे नाही; बऱ्याचदा पुन:प्रत्ययासाठी ते केले जायचे. पण आज किती वर्षे झालीत एखाद्या कथा, कविता संग्रहावर लिहून तेही आठवेनासं झालंय. इतरांच्या जगण्याचेच विषय थेट समोर येऊन उभे राहातात आणि मग त्यांच्यासाठीच संगणकाच्या की पॅडवर बोटं नाचायला लागतात. अर्थात, तेही एक वेगळं ‘साहित्य’च आहे आमच्यासाठी, नाही का? 





हे सारं आठवण्याचं कारण एका संवेदनशील तरुणाचा कविता संग्रह आहे. नामदेव कोळी त्याचं नाव आणि ‘काळोखातल्या कविता’ हा कविता संग्रह. याच कविता संग्रहाच्या शेवटी प्रस्तावनेच्या स्वरुपात त्यावर दीर्घ लेख छापलेला आहे. पण खरं सांगायचं तर तो माझ्याकडून दीड पानाच्या वर वाचला गेला नाही. कवितेचा अर्थ इतर कोणी समजावून सांगू नये, असं मला वाटतं. तो ज्याचा त्याने समजून घ्यावा. कविता वाचताना जे एक चित्र, दृष्य डोळ्यासमोर उभं राहातं ना, त्यातले रंग, चेहरे आणि भावनाही आपल्या स्वत:च्या असाव्यात. तसं असेल तर मिळणारी अनुभूती खरा आनंद देते. दुसऱ्यांच्या डोळ्यांनी ते पहाताना उगाच अंधत्वाची जाणीव व्हायला लागते आणि ते नकोसं होतं. भलेही त्यांच्या चित्रातले रंग अधिक गहिरे, अधिक गडद असतील, चेहरे स्पष्ट आणि आकर्षक असतील आणि भावना अधिक खोलवरच्या असतील तरी. मला त्या चित्रांपेक्षा आपल्या डोळ्यातलीच चित्र अधिक भावतात. असो.


नामदेवचा हा कविता संग्रह वाचल्यानंतर जे काही व्यक्त व्हावंस वाटतंय ते आकलन नाही आणि विवेचनही नाही. ती अनुभूती आहे. पुनरूक्तीचा आनंद घेण्याचा एक प्रयत्न आहे. स्वानंदासाठीची धडपड आहे असंही म्हणता येईल. खूप वर्षांनी ती करावीशी वाटतेय. का वाटतेय ? नीट सांगता येणार नाही. कदाचित नामदेवच्या कवितांमध्ये त्यासाठीची ऊर्जा दडलेली असेल. कदाचित त्याच्या अनुभूतीशी माझ्या अनुभूतीचं नातं अधिक घट्ट जुळलं असेल. जे लहानपणी, अगदी तारूण्यातल्या अर्ध्या आयुष्यापर्यंत जगलो ते अनुभव या कवितांनी पुन्हा नव्याने दिले असतील. काहीही कारण असू शकेल. पण या कवितांनी माझ्या हृदयाला स्पर्श केला आहे असं वाटतंय. म्हणूनच पुन्हा पुन्हा मी त्या वाचतोय. 


अर्ध्या आयुष्यापर्यंत जे अनुभव घेतले त्या अनुभवांचे रंग मला नामदेवच्या कवितांमध्ये दिसले. त्या रंगातला एक ठळक रंग म्हणजे काळोख. अंधार. कधी तो किर्रर्र असेल तर कधी त्यात एखादी उजेडाची तिरीप असेल. कधी डोळे मिटल्यामुळे आलेले अंधारलेपण असेल तर कधी दिवसा उजेडी परिस्थितीच्या धक्क्याने डोळ्यांपुढे आलेली अंधारी असेल. काळोखाची ही रुपंही जेव्हा कविता बनतातना, तेव्हा सरसरून काटा येतो अंगावर. 


कविता तेव्हाही होती

आजही आहे

रात्रीला घट्ट बिलगलेल्या 

काळोखासारखी 


इथे काळोखाची कविता बनली आहे की कवितेवर स्वार झालाय काळोख ? पुन्हा तेच. कविता वाचताना आणि वेचताना जे वाटेल तेच खरं. कविता जन्म घेईपर्यंत कवीची असते. नंतर ती वाचणाऱ्याची होते. त्यामुळे कवितेचा अर्थ कवीने नाही सांगू. तो वाचणाऱ्याला दिसू द्यावा. नामदेवच्या या कवितांमध्ये अशा दिसणाऱ्या आणि दाखवणाऱ्या जागा जागोजागी सापडल्या मला. त्या जागांवर थोडं थांबून डाेळे आणि मन तेवढं उघडायचं, बस्स. कधी थरथरून काटा येतो अंगावर तर कधी आवंठा. कधी आपणच पाहू लागतो आपल्याकडे मागे वळून. मग आत्मपरीक्षणाचीही एक लहर येऊन जाते, समुद्राच्या काठावर एखादी मोठी लाट येऊन पुन्हा समुद्राशी एकरूप होऊन जावी तशी. 


बापानं थेट म्हातारपणीही

माझ्यासाठी गावातली 

गुरं-ढोरं राखली


मी ऐन तारुण्यातही

भटकतोय बेलगाम 

घोड्यासारखा.


२००६ साली नामदेवने ही कविता लिहीली. त्यावेळी तो अगदीच तारुण्यात असेल. शिक्षण आणि नोकरीच्या मागे लागलेला. भटकत राहिलेला आणि काहीसा भरकटलेला. त्या भरकटलेपणाची बाेचणी अशी कधी तरी कविता बनून आली असेल कागदावर. ज्यांच्या आयुष्यात असा काळ येऊन गेलाय त्यांच्यासाठी या ओळी काय देऊन जातात हे त्यांनाच कळावं. नामदेवने दिलंय तेवढंच शब्दरूप खूप आहे त्यासाठी.


काळोखाच्या या कवितांमध्ये काळोखापेक्षाही अधिक दिसते आणि पानोपानी भेटते ती नामदेवची माय. खरं तर ती काही जगावेगळी आई नाही. इतरांची असते तशीच दिसते या कवितांमध्ये. तीच गरीबी, तोच मायेचा समुद्र, तीच तगमग, तीच असहायता. तरीही नामदेव तिच्या भावनांना चितारतो तेव्हा ते चित्र अधिक भावतं. एका कवितेत तो म्हणतो, 


दिवसभर राबून

मध्यरात्री तुटक्या खाटेवर

माय घेते विश्रांती कण्हत कण्हत

तिचं मन मात्र निघून जातं हळुवार

सरणापर्यंत

सुखाचं मरण शोधत.


आपण कधीच कसा विचार नाही केला आईच्या मनाचा, असा प्रश्न टोचला मनाला ही कविता संपली तेव्हा. म्हणूनच कविताही भिडली मनाला. हाच अनुभव दिला त्याच्या ‘मायनं कविता लिहीली असती तर’ या कवितेने. तो म्हणतो,


नियतीवर लिहायची असेल कदाचित तिला कविता.


मायचा राग संसाराची कुतरओढ ज्या नवऱ्यामुळे होते तिच्यावर नसतो. अकारण छळणाऱ्या सासू, नणंदांवर नसतो. तिला हा नियतीचाच खेळ वाटत असतो. म्हणून जाच देऊनही सासरची मंडळी आणि बऱ्याचदा पुढची पिढीही तिच्या रोशाचे बळी कधी ठरत नाहीत. पण त्याची साधी जाणीवही आपल्याला कधीच कशी होत नाही? असा प्रश्न तुमच्या संवेदनशील असलेल्या मनाला बोचल्याशिवाय राहात नाही. 


नामदेवच्या या संग्रहात त्याच्या वडिलांवरही कविता आहेत. तेही इतरांचे वडील असतात तसेच आहेत. पण त्यांच्या मनाच्या गाभाऱ्यात शिरू शकतो तो नामदेव. एक कविता वयाने मोठ्या असलेल्या पण अकाली मृत्यू आलेल्या बहिणीवरही आहे. गावातल्या अकाली प्रौढत्व आलेल्या गावच्या ‘परकरी पोरीं’चे चित्रही त्याने कवितेतून चितारले आहे. सुखाचा उजेड क्वचितच कुठे असेल. पण म्हणूनच मनाच्या खोल गाभाऱ्यात या कविता पोहचू शकत असाव्यात. 


कविता संग्रह वाचताना जे काही वाटलं ते असं होतं. त्या निमित्ताने रसग्रहणाचा आनंद खूप वर्षानी घेता आला. पुन्हा इतका मोठा गॅप पडू नये असा प्रयत्न करायला हवा असं स्वत:लाच बजावतोय. पण त्यासाठी आधी असा एखादा नामदेवही भेटायला हवा ना. पाहू या भेटतोय का ते.